Okyanusun ortasında; uzayan harflerle, kocaman hecelerleboğuşan bir çocuk kaptanın hikâyesi...Ben acayip bir çocugum. Öyle degil mi?Birden oluverdi. Birden söyleyiverdi. Bu gerçekten olmus muydu?Çok utanıyordu. Gözlerini lülelerinin arkasına sakladı.Evet, sen çok acayipsin. dedi babası.Sen acayip güzel resim çiziyorsun!Acayip iyi bisiklet biniyorsun!Acayip sevgi dolu bir çocuksun!Hatta acayip komiksin, beni çok güldürüyorsun!Acayip güçlüsün, sarılınca beni düsürüyorsun. diye ekledi annesiPekiii, dedi Mert, Acayip de tembel miyim?