Rüzgâr Dolu Konaklar

DoğduğumuzdaBizim için yaptırdığı sandıklaraGümüş aynalarLacivert taşlarVe Halepten kaçak gelen kumaşlarDolduran annemizBir zaman sonraBizi koyup o sandıklaraYolRüzgâr Ve konakları fısıldayacaktı kulağımıza.Yalnız kalmayalım diye karanlıktaÇocukluğumuzu ekleyecekAvunmamızı isteyecektiO çocuklukla.Sırtımızdan jiletle akıtılan kanınKarıştığı uzun ırmağaBırakıldığımızdaAnnemiz bu kadarını istemezdiBu yüzdenO uyurkenUzaklaştıkDiyorduk sulara.*Soğuklar başladığındaAtlılar gelmişti bizi almayaYaşlı ve tuhaf atlılardıKorkutmuşlardı biziKar yağmıştı bakışlarına.Ve hiç konuşmadan bizimleBakmadan ellerimizin küçüklüğüneKonaklara götüreceklerdi biziRüzgârla uğuldayan konaklara