Hattın Çelebisi

ERZURUMDAN MEDİNEYE Bir insanın ömrüne neler sığabileceğini, kaderin insanı nerelerden nerelere sürükleyebileceğini bilmek, bizler için mümkün değil. Erzurumda küçücük bir köyde, savaş şartlarının oluşturduğu yoksulluk ortamında talebe yetiştiren ne Emin Hoca, Osman Hoca, Yusuf Hocalar ne de ders okuyan Mustafa Çelebi, Mevlüt Ülker, Ali Ağırman, İbrahim Altaş, ... arkadaşları Hasan Çelebinin bir gün hepsinin belki gitmeyi arzu ettiği Medinedeki mübarek mescitlerin yazılarını yazacak kadar bir şöhrete kavuşacağını tahmin edemezlerdi... Ama, aşk, sevgi ve gayrete Allahın tasarrufatı eklenince her şey farklı olmaya başlıyor insan hayatında... Hikmetin ayakta kalması kalemledir Kalem, kağıt ve yazı... Allahın insanlara en güzel hediyesi. Yazıyı sanat haline getirmek ise insanın Allaha, Allah kelamına olan sevgisinden kaynaklanıyor. Hattat, kendini Allaha veren, amellerin hakiki müşterisi olarak ancak Onu seçen, ne yapmış ve ne yazmışsa, Onun adını yüceltmek, rızasını kazanmak için yapandır. Hattat, aşkını kamış, kalem yoluyla kağıda döker. Neyzenin elinde ayrılık acısıyla inleyen kamış, hattatın elinde vuslatın özlemiyle deli divane olup raks eder. Her hareketi Onu anlatır. Kalem Ondan izler bırakır geçtiği her noktaya. Hattat, yazıyı yazmaya başladığı andan itibaren ibadet halindedir adeta. Kamış kalem, kağıdın üzerinde, bir eli gökyüzüne, bir eli yere açılmış, pervane gibi dönen bir semazendir artık. Kalem yol alırken kağıt üzerinde zaman çoktan anlamını yitirmiştir. Dün, bugün ya da yarın ... Hiç yazılırken bir hiçtir artık. Besmeleler, göklerden inen Anka Kuşu gibidir. Derin sularda yüzer vav kayıkları... Zaman kıvrılır, bükülür, gelir el pençe divan durur hattatın önünde edebyâ hû diye...